به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری شرق نو، در جریان برگزاری المپیک زمستانی در میلانوی ایتالیا، شورای المپیک آسیا (OCA) به‌طور رسمی اعلام کرد میزبانی بازی‌های آسیایی زمستانی 2029 به شهر آلماتی قزاقستان واگذار شده است و مراسم امضای توافق میزبانی نیز با حضور مسئولان مربوطه برگزار شد.

آلماتی قزاقستان با میزبانی رویدادهای بزرگ ورزشی بین‌المللی غریبه نیست. این شهر در سال 2011 با موفقیت میزبان بازی‌های آسیایی زمستانی بود و در سال 2017 نیز با برگزاری یونیورسیاد زمستانی، بار دیگر توان مدیریتی و زیرساختی خود را در سطحی گسترده به نمایش گذاشت.

قرارگیری آلماتی در قلب رشته‌کوه تین‌شان آسیای مرکزی، این شهر را به یکی از قطب‌های طبیعی ورزش‌های زمستانی تبدیل کرده است.

 زیرساخت‌های موجود شامل پیست‌های استاندارد اسکی و اسنوبرد، سالن‌های مجهز هاکی روی یخ و مجموعه‌های تخصصی زمستانی، ظرفیت میزبانی رقابت‌هایی در سطح قاره‌ای را بدون نیاز به سرمایه‌گذاری‌های سنگین و پرریسک جدید فراهم می‌کند.

همین مزیت زیرساختی و تجربه اجرایی، در نهایت شورای المپیک آسیا (OCA) را به این جمع‌بندی رساند که آلماتی گزینه‌ای کم‌ریسک، قابل اتکا و آماده برای برگزاری بازی‌های آسیایی زمستانی 2029 است.

 از رویا تا واقعیت؛ چرا پروژه عربستان متوقف شد؟ 

در نقطه مقابل، عربستان سعودی در ابتدا با تبلیغاتی گسترده اعلام کرد که قصد دارد بازی‌های آسیایی زمستانی 2029 را در پروژه فوق‌مدرن «تروجنا» در شهر آینده‌نگر «نئوم» برگزار کند. این اعلام میزبانی بخشی از برنامه کلان «چشم‌انداز 2030» بود که هدف آن باز تعریف تصویر جهانی عربستان از طریق پروژه‌های عظیم اقتصادی، گردشگری و ورزشی است.

اما آنچه در سطح رسانه‌ای به‌عنوان یک تحول تاریخی معرفی شد، در عمل با چالش‌های جدی اجرایی روبه‌رو شد. گزارش‌هایی از رسانه‌های بین‌المللی از جمله بلومبرگ و استریتس تایمز به تأخیرهای قابل توجه در روند ساخت‌وساز اشاره کردند. زیرساخت‌های اصلی شامل مجموعه‌های ورزشی، تأسیسات برف‌سازی، هتل‌ها و شبکه حمل‌ونقل نه‌تنها طبق برنامه پیش نرفت، بلکه طبق برخی گزارش‌ها، بخشی از امکانات کلیدی حتی وارد فاز اجرایی کامل هم نشده بود.

ایجاد یک مجموعه کامل ورزش‌های زمستانی در منطقه‌ای گرم و کم‌برف، نیازمند فناوری پیچیده برف مصنوعی، سرمایه‌گذاری سنگین و مدیریت دقیق زمان بود که در بازه زمانی تعیین‌شده برای 2029 تحقق نیافت و به نظر نمی‌رسد عملیاتی نیز باشد.

پس از روشن شدن ناتوانی عربستان در اجرای این پروژه حداقل تا سال 2029، مذاکرات میان کمیته المپیک عربستان و شورای المپیک آسیا، مسئولان OCA را متقاعد کرد که عربستان قادر به ایفای تعهدات میزبانی نیست. نتیجه، کنار رفتن عملی عربستان از میزبانی 2029 و واگذاری آن به قزاقستان بود.

 رویافروشی یا برنامه‌ریزی واقع‌بینانه؟ 

پرونده میزبانی 2029 نشان داد فاصله‌ای معنادار میان تصویر تبلیغاتی و واقعیت اجرایی وجود داشته است. پروژه تروجنا بیش از آنکه بر زیرساخت‌های موجود تکیه داشته باشد، بر آینده‌ای ترسیم‌شده و وعده‌محور استوار بود.

اعلام میزبانی بازی‌های زمستانی در کشوری فاقد پیشینه جدی در این رشته‌ها، پیش از تکمیل زیرساخت‌های اصلی، از نگاه برخی تحلیلگران نوعی «رویاپردازی پرهزینه» یا تصویرسازی شتاب‌زده تلقی شد. ادعای عربستان برای میزبانی این رویداد بیش از آنکه بر آمادگی عملی استوار باشد، بر نمایش جاه‌طلبی و قدرت اقتصادی تمرکز داشت.

 فرصت طلایی قزاقستان برای تبدیل شدن به یک قطب زمستانی 

میزبانی بازی‌های آسیایی زمستانی 2029 فرصتی راهبردی برای قزاقستان است تا جایگاه خود را در گردشگری ورزشی زمستانی تثبیت کند. آلماتی با دسترسی مستقیم به کوه‌های تین‌شان، زیرساخت‌های فعال و تجربه میزبانی موفق، می‌تواند این رویداد را به سکوی پرتابی برای جذب سرمایه‌گذاری و گردشگر بین‌المللی تبدیل کند.
پیست‌های استاندارد، امکانات پیشرفته و میراث رویدادهای گذشته، قزاقستان را در موقعیتی قرار داده که بدون شعارهای اغراق‌آمیز، بلکه بر پایه ظرفیت‌های واقعی، خود را به‌عنوان یکی از قطب‌های زمستانی آسیا معرفی کند.